رفتم سراغ یکی از دوستان. داشت با دو تا دوستاش (دختر البته) می رفت تو پاساژ صفوی. سلام که کردیم دوستاشو معرفی کرد. ایشون دوست دخترم هستن و ایشونم گرل فرندمن! ما رو میگی زدیم جا! درسته که این رفیقمون مشکلات فیزیکی ما نداره و اعصابشم به خاطر برق گرفتگی قاطی پاتی نشده، ولی آخه دو تا دو تا؟

ما یه لبخندی زدیم و گفتیم فلانی پس ما چی؟ گرل فرنده گفت اگر یه بادی بزنی ما رو با اون گوشای گنده شاید یه ماچی بهت بدیم!!

اینجا بود که حضرت فیل قاطی کرد! اومد بگه با خرطومم چی کارت کنم که رفیق شرایط رو درک کرد و با دوستاش زد به چاک!

حالا حضرت فیل راستی راستی عصبانیه. یعنی همه چیز باید در برابر یه چیز دیگه باشه؟ یعنی دیگه احساس محساس تموم؟

اینجوری نگام نکنین. پشت این هیکل کننده یه دل شیشه ای دارم به خدا. یعنی داشتم. چون که ترک مرک زیاد داره و چند بارم بند زدمش. درسته که هیشکی هیکل گنده رو دوست نداره. ولی بالاخره باید یکی پیدا شه که بخواد یه نیگایی به این دل شیشه ای بکنه. حالا اگه نخواستش دیگه مهم نیست.

حتی هبه عزیز هم مطمئنم من رو که ببینه دو پا داره دو تا هم قرض می کنه و در میره. حق هم داره. یه موجود گنده چند تنی (دقیقش رو بخواین 6321 کیلو و چند گرم، من خیلی مواظب وزنم هستم) با پوست خاکستری و موهای زیر و خرطوم دراز و گوشای گنده و عاجهای شکسته. یا اگه خیلی وقت بزاره بهم بخنده. به پوست خاکستری و موهای ریز و خرطوlم دراز و گوشای گنده و عاجهای شکسته ام. حتی ممکنه شوخی های بی تربیتی هم بکنه یواشکی. عیبی هم نداره من عادت دارم. دیگه شکستن یه دل شیشه ای خورد شده خیلی هم کار آسونی نیست. یعنی جایی نداره که دیگه بشکنه.

خوب فیل بودن اینا رو هم داره. عوضش کافیه به یکی چپ نیگا کنم تا خودش بره شخصا شناسنامه اش رو باطل کنه! دیگه دلم رو می خوام چی کار؟ قانون طبیعت اینه که موجودات متفاوت مسخره بشن. همه جا قانون همینه. ولی با دلم هنوز یه کم دیگه کار دارم ...

من خیلی وقته که دلم رو گذاشتم واسه بچه فیل. که میدونم یه روزی میره سر زندگیش. همین بچه فیل پدرسوخته که 3 هفته است سراغ بابای فیل گنده اش رو نگرفته. وقتی هم که بچه فیل رفت، حضرت فیل هم میره. قول میدم.